François van The Lot Radio: merch als manier om een community-gedreven project te ondersteunen

François Vaxelaire woonde al jaren in New York toen een onverwacht idee bij hem opkwam. Tijdens een wandeling door Greenpoint, Brooklyn, viel zijn oog op een klein, vergeten driehoekig stukje grond. Waar anderen achteloos voorbijliepen, zag hij een kans.

Die plek is The Lot Radio geworden: een open, community-gedreven radiostation waar muziek vrij wordt gedeeld, online én op straat. The Lot zendt 24/7 uit, maar is ook heel fysiek aanwezig: een container op een hoek, een paar banken, een kiosk en een open deur voor iedereen die nieuwsgierig genoeg is om even te stoppen. Locals, artiesten en rondreizende muzikanten komen hier samen om te spelen, te luisteren en contact te maken.

Zonder grote financiële steun in de rug leunt The Lot Radio op wat het zelf biedt: zijn aanwezigheid, zijn kiosk en, meer recentelijk, zijn merch. Bij Merchery voelen we ons aangetrokken tot projecten die met bedoeling en zorg zijn opgebouwd. Die gedeelde visie bracht ons ertoe om samen te werken met The Lot en gepersonaliseerde merchandise te ontwikkelen als manier om een plek te ondersteunen die écht iets toevoegt aan zijn gemeenschap.

We gingen zitten met François om te praten over hoe The Lot Radio tot leven kwam, zijn band met de buurt, en hoe muziek — wanneer ze vrijelijk wordt gedeeld — stilletjes aan een gemeenschap kan bouwen.

Kan je jezelf voorstellen en vertellen waar The Lot Radio over gaat?

"Ik ben Belg, maar ik woon nu al een jaar of vijftien in New York. Ongeveer tien jaar geleden ben ik begonnen met The Lot Radio, een online muziekradio op een leeg terrein in Brooklyn.

We huurden letterlijk een stuk grond dat meer dan veertig jaar verlaten had gelegen. Het idee was van bij het begin eenvoudig: elke dag live streamen, 24/7, en artiesten van over de hele wereld uitnodigen om de muziek te spelen waar ze zelf van houden."

Vandaag telt The Lot Radio meer dan 200 vaste dj's uit heel New York, die vrijuit spelen over genres en stemmingen heen. "Die vrijheid in de programmering is voor ons echt belangrijk," legt François uit. Het schema is bewust open gehouden, met ruimte voor zowel vaste gezichten als gastoptredens. Door de jaren heen heeft die openheid enkele van de beste artiesten van onze tijd aangetrokken — Four Tet, Fred Again, Skrillex, Nina Kraviz, … — naast talloze lokale en opkomende namen.

Maar voor François reikt het project veel verder dan uitzenden. De kern van The Lot Radio is verbinding. "Wat echt belangrijk is, is dat het ook een fysieke plek is. We proberen echt een brug te slaan tussen de online wereld en de echte wereld. Mensen kunnen langskomen, elkaar ontmoeten, gewoon rondhangen. We hebben een kleine kiosk met betaalbare prijzen. Het is een plek waar mensen momenten delen en luisteren naar goede muziek."

Wat is jouw verhaal, en wat bracht je naar New York?

"Ik ben geboren en opgegroeid in Brussel. Muziek was een van mijn eerste passies: iets wat ik veel deelde met vrienden, maar nooit iets waarvan ik dacht dat het ooit mijn job zou worden," vertelt hij.

Hij studeerde vervolgens antropologie en sociologie — vakgebieden die nog steeds bepalen hoe hij naar gemeenschappen en cultuur kijkt. "Daarna werkte ik in fotografie en videografie, en ik reisde veel. Ik heb in Afrika gewoond, in Mozambique."

François solliciteerde vervolgens voor een masteropleiding in media in New York. Wat hem meteen trof, was de bruisende muziekscene van de stad. "De energie was overweldigend. De creativiteit ook. Het bracht me echt terug bij mijn eerste liefde: muziek."

Na twee jaar in de stad voelde vertrekken niet meer als een optie. "Op dat moment was er eigenlijk geen vergelijkbare online radio in New York," voegt hij eraan toe. "Ik had het gevoel dat zoiets hier echt een verschil kon maken."

Hoe is The Lot Radio ontstaan?

"Op een bepaald moment was ik niet meer gelukkig met alleen fotografie en video. Ik miste echt iets, en dat was muziek," geeft hij toe.

François woonde destijds in Greenpoint en bracht veel tijd door met wandelen door de buurt. Eén plek bleef zijn aandacht trekken. "Die hoek in mijn buurt was gewoon een leeg stuk grond. Een driehoekig terrein met een oude caravan. Elke keer dat ik er voorbijliep, vond ik het vreemd, maar ook intrigerend." Het was een bekende plek in de buurt. "We hebben nooit echt begrepen waarom het er nog altijd zo bij lag," zegt hij. "Er was dat waanzinnige uitzicht op Manhattan, en het terrein stond er maar, ongebruikt."

Dan, op een moment van twijfel, kantelde alles. "Ik maakte me echt zorgen over mijn toekomst. En toen zag ik dat bord: 'Te huur – ideaal voor een foodtruck', met een telefoonnummer." Hij pauzeert, en lacht dan. "Normaal geloof ik niet zo in het lot," zegt hij. "Maar deze keer gebeurde er iets vreemds. In mijn hoofd klikte alles meteen op zijn plaats. Ik dacht: hier moet ik een radiostation openen. Dit is perfect. Ik voelde het gewoon. Het was zo'n zeldzaam moment waarop alles ineens klopte."

Hoe zou je de geest van The Lot vandaag omschrijven, en de band met de wijk Greenpoint?

"De geest is eigenlijk nog heel dicht bij hoe het was toen we begonnen, tien jaar geleden," zegt François.

Hij omschrijft New York als intens, overweldigend, en voortdurend in beweging. "Het idee was om een klein eiland te creëren middenin dat alles," legt hij uit. "Een kleine, verborgen plek waar mensen gewoon samen kunnen komen, zich welkom voelen, en even loskomen van de rest."

Voor hem draait The Lot om vertragen. "Je kan gewoon komen, zitten, naar muziek luisteren, bijpraten. Je hoeft niets te consumeren. Je hoeft niets te presteren. Het is een publieke plek waar mensen gewoon kunnen blijven en genieten."

"Deze driehoek voelt aan als een klein plein — iets wat in Europa heel gewoon is, maar echt uniek in een stad als New York." Omdat The Lot vrij toegankelijk is, lopen mensen er vanzelf in en uit. "Je ziet mensen komen voor de muziek, mensen uit de buurt, en zelfs mensen van de kerk hiernaast die even binnenlopen voor een koffie," zegt hij. "Die mix is voor ons heel belangrijk. Het betekent dat iedereen zich welkom voelt."

De openheid van de plek heeft er ook voor gezorgd dat The Lot diep geworteld is in de wijk. "Het is echt verweven met de buurt," voegt François toe. "Mensen waarderen het feit dat we deze ruimte hebben ingenomen en er iets eerlijks mee hebben gedaan. Het ging niet om geld, het ging om passie."

Waarom denk je dat artiesten zo'n sterke band voelen met The Lot, en waarom was onafhankelijkheid van bij het begin zo belangrijk?

"De visie achter The Lot Radio was om artiesten een open plek te geven waar ze hun muziek kunnen spelen — niet alleen 's avonds, maar ook overdag. "Het gaat erom het volledige repertoire te tonen van wat artiesten graag doen," legt hij uit. "Niet één genre, maar een heel spectrum aan klanken. Je kunt om 10 uur 's ochtends naar techno luisteren en om 10 uur 's avonds naar jazz. En dat is voor ons precies de bedoeling."

Dat is ook waarom onafhankelijkheid van bij het begin telde.

"Ik zag veel merken een reeks samenwerkingen aangaan en langzaam zichzelf verliezen," legt hij uit. "Dat is gevaarlijk. Ik wou niet voortdurend achter samenwerkingen aanjagen alleen maar om geld binnen te halen."

Door onafhankelijk te blijven, kan The Lot Radio trouw blijven aan zijn visie — en dat schept een vertrouwen dat artiesten meteen voelen, zeker zij die van ver komen.

Als er wél samenwerkingen zijn, zijn die bewust gekozen. "Ze moeten echt voor ons kloppen," voegt François toe. "Ze moeten betekenisvol zijn en iets bijbrengen aan de community."

Voor hem is die doordachte aanpak wat de identiteit van het project bewaart — en het tegelijk laat groeien zonder de eigen waarden te verliezen.

Welke rol speelt merch in het voortbestaan van The Lot Radio, en hoe past dat binnen de visie van het project?

Van bij het begin heeft The Lot Radio gesteund op wat er ter plaatse gebeurt. "De kiosk helpt ons om ons staande te houden," legt François uit. "Maar sommige momenten zijn zwaar. We beseften al snel dat de winter altijd een laagseizoen is." Wanneer het rustiger wordt en de ruimte van nature wat stiller is, wordt afhankelijkheid van één enkele inkomstenbron riskant.

"Dat is wanneer we begrepen dat we niet alleen op de kiosk konden rekenen," zegt hij. "Stap voor stap begonnen we ons op andere dingen te richten, waaronder merch." Voor François draait merch niet om groei of volume, maar om evenwicht. Het brengt financiële stabiliteit en helpt het project het hele jaar door te ondersteunen, zonder de onafhankelijkheid in het gedrang te brengen. "Het gaat er niet om veel te verkopen," voegt hij toe. "Het gaat erom op een gezonde manier te blijven bestaan."

Diezelfde gedachte lag aan de basis van de samenwerking met Merchery. "Wat ik fijn vond, is dat jullie de wereld niet nog meer rommel insturen," zegt François. "Het stelt ons in staat om hoogwaardige gepersonaliseerde merchandise te produceren die echt ergens op slaat." Vertrouwen speelt ook een grote rol in die relatie. "Jullie doen het zware werk," legt hij uit. "Ik weet dat de merch op de juiste manier gemaakt wordt, door de juiste mensen."

Meer dan alleen een inkomstenbron is merch een extra manier om uit te drukken waar The Lot Radio voor staat: openheid, intentie en zorg — en tegelijk helpt het ervoor te zorgen dat de ruimte kan blijven bestaan voor de community, ook als de seizoenen veranderen.

Wat is jouw visie voor The Lot Radio in de komende tien jaar?

Vooruitkijkend is François duidelijk: het doel is niet om te veranderen wat The Lot Radio in essentie is, maar om het de stabiliteit te geven die het nodig heeft om te blijven duren.

"We willen het houden zoals het is," zegt hij. "Maar ook meer duurzaamheid brengen in het project." Een concrete stap is de renovatie van de container zelf — de fysieke ruimte versterken en The Lot bevestigen als een blijvende aanwezigheid in de stad. "We willen dat het echt een hoeksteen wordt van de muziek in NYC."

Voor hem gaat de toekomst niet over uitbreiding of opschalen. "Het gaat over aanwezigheid," legt François uit. "Over hier zijn, en onze visie en waarden in de loop van de tijd bewaren. Tenminste voor de komende tien jaar, hoop ik."