Blog—18 NOV 2026, door Frederic Jonsson
Codea over lenen, grappen maken en dingen met je handen maken

Codea is een onafhankelijk creatief bureau, opgericht door drie studievrienden in Barcelona en ondertussen ook gevestigd in Londen. Ze werken met merken aan campagnes en ervaringen, en maken de laatste tijd steeds meer fysieke dingen: boeken, drukwerk, objecten.
Codea werkt graag met merken die geven om design en vakmanschap, vooral in kunst, sport, mode en technologie. Hun eigen werk zit vol verwijzingen, en ze hebben bewust geleend van sportswearlogo’s en Britse merken.
Dus hadden we een paar vragen. Over grappen, over waar eerbetoon ophoudt en diefstal begint, en over wat merch de moeite waard maakt om te dragen. Ricard Sunyol, medeoprichter van Codea, antwoordde.

Drie studievrienden, nog altijd samen in zaken. Waarover waren jullie het al vroeg eens, zonder dat jullie het nadien ooit nog hoefden te bespreken?
We zijn drie heel verschillende mensen, met behoorlijk uiteenlopende talenten, maar vanaf dag één delen we een vergelijkbare kijk op de wereld en op de creatieve sector. Een gevoel voor humor over de ernst en de beproevingen van het dagelijkse leven, en een lichtjes contraculturele blik, bewust van de conventies en tegenstrijdigheden van de sector waarin we werken.
Codea en de sector zelf kunnen in de loop der tijd sterk veranderen, maar zolang we die gedeelde blik behouden, geloven we dat we goede vrienden en partners blijven.
Wie zijn jullie ideale klanten, en met welk probleem komen ze bij jullie, ook als ze het zelf niet goed kunnen uitleggen?
We werken graag met merken die design en vakmanschap centraal zetten in wat ze doen, vooral in kunst, sport, mode en technologie, waar cultuur en lifestyle elkaar kruisen.
Veel van die merken kampen volgens ons met dezelfde uitdaging, ook al formuleren ze die niet altijd zo: een groeiende eenheidsworst in het creatieve landschap. We kijken allemaal naar dezelfde referenties, gebruiken dezelfde software en maken steeds meer dezelfde beelden. Wij helpen hen een eigenzinniger standpunt te vinden, een standpunt dat bij hen past en onverwachte culturele invloeden in hun werk brengt.

Jullie hebben bewust sportswearlogo’s en Britse merken gekopieerd. Waar ligt de grens tussen eerbetoon, grap en diefstal, en zijn jullie er per ongeluk al eens overheen gegaan?
Volgens ons draait de grens vooral om intentie en context. Een grap kan een manier zijn om iets belachelijk te maken, maar ook om het te vieren. Soms is de grap het eerbetoon.
We staan al langer wat sceptisch tegenover de obsessie met originaliteit. Er zit volgens ons een zeker creatief ego achter de nood om iets als volledig nieuw te claimen, terwijl bijna alles wat we doen onvermijdelijk gevormd wordt door de cultuur om ons heen. Wat je met een bestaande referentie kunt doen, interesseert ons vaak meer dan de vraag of je de eerste bent die ze gebruikt.
Maar goed: we nemen onze grappen vrij serieus. Het loont de moeite om je af te vragen wie bij wie leent, wie de eer krijgt en wie er beter van wordt. Zijn we te ver gegaan? Het is mogelijk. De grens is niet altijd even duidelijk, en dat maakt spelen met referenties net interessant.
Wat is het verschil tussen merch die iemand draagt voor het merk en merch die iemand draagt ondanks het merk?
Wie merch draagt voor het merk, draagt vaak waar het voor staat: een gevoel van erbij horen, affiniteit, status of nostalgie. Wie het draagt ondanks het merk, heeft een object dat sterk genoeg is om op eigen benen te staan, door het design, de kwaliteit, de functionaliteit of gewoon omdat het perfect bij de rest van de garderobe past.
Jullie brengen zeefdruk midden in een feestje, en dat kan behoorlijk rommelig worden. Waarom blijven jullie erop terugkomen?
We geloven echt dat dingen maken goed is voor onszelf en voor de mensen om ons heen. Vakmanschap heeft iets bijzonders: begrijpen hoe dingen echt gemaakt worden, en waardering hebben voor de menselijke hand en de onvolmaaktheden die erbij horen.
We zijn vooral geïnteresseerd in het creëren van momenten waarop mensen deel kunnen nemen aan het proces, zelf iets kunnen maken en met elkaar in contact komen.

Hoe weten jullie wanneer een idee écht goed is, en niet alleen grappig in de studio?
Humor is voor ons niet per se het resultaat waar we naar op zoek zijn, maar een manier om een probleem aan te pakken. Het laat ons conventies in vraag stellen, tegenstrijdigheden blootleggen en dingen aanvechten die zonder veel discussie als vanzelfsprekend gelden. Een goed idee is dus misschien een idee dat ons ergens onverwacht brengt, dat ons een aanname doet herzien of iets vanuit een ander perspectief laat zien. Niet elke grap is gemaakt om ons aan het lachen te maken. Humor is iets heel ernstigs, vol politieke lading en esthetische mogelijkheden. Maar als een van onze grappen ons aan het lachen maakt, des te beter.
Londen zit vol merken die zichzelf heel serieus nemen. Welk merk wilden jullie als eerste uitdagen?
V&A East. Al is dat misschien valsspelen, want zij dagen zelf al heel wat conventies uit. Het is spannend hoe een instelling met zo’n rijke geschiedenis haar relatie met de volgende generatie kunstenaars, ontwerpers en bezoekers heroverdenkt. We zouden graag deel uitmaken van dat gesprek.

Wat geloofden jullie over het leiden van een creatieve studio toen jullie begonnen, dat jullie nu niet meer geloven?
In het begin waren we nogal bezeten van de vraag hoe we ons binnen de conventies van de sector moesten definiëren. We vroegen ons voortdurend af of we een studio waren, een productiehuis of een bureau. Na verloop van tijd zijn we gaan inzien dat precies dat onvermogen om netjes in één categorie te passen een sterkte was, zeker nu de sector steeds meer versnippert en zo snel blijft veranderen. Stap voor stap hebben we geleerd om verschillende dingen tegelijk te zijn zonder ons daar te druk over te maken, en ondertussen even nieuwsgierig en rusteloos te blijven als toen we begonnen.
Wat zouden jullie dolgraag maken, waar nog niemand om gevraagd heeft?
Eigenlijk best veel! Intern kwamen er al een paar behoorlijk onwaarschijnlijke voorstellen uit: een LAN-party, een custom auto of onmogelijke meubels. De lijst is nogal eclectisch en zegt waarschijnlijk iets over ons onvermogen om binnen de grenzen te blijven van wat een creatief bureau hoort te doen. We vermoeden dat we het liefst iets zouden maken waar we nog niet eens aan gedacht hebben, wat deze vraag best lastig maakt om te beantwoorden.













